Muzeum Tatrzańskie im. Dra Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem. Otwarte w 1889 roku

MIĘDZYNARODOWA KONFERENCJA NAUKOWA MUZEUM TATRZAŃSKIEGO W PRACOWNI. HASIOR. BRZOZOWSKI. RZĄSA W 90. ROCZNICĘ URODZIN WŁADYSŁAWA HASIORA

MIĘDZYNARODOWA KONFERENCJA NAUKOWA MUZEUM TATRZAŃSKIEGO W PRACOWNI. HASIOR. BRZOZOWSKI. RZĄSA W 90. ROCZNICĘ URODZIN WŁADYSŁAWA HASIORA

 

Zakopane 18-21 października

 

Dyrektor Muzeum Tatrzańskiego im. Dra Tytusa Chałubińskiego Anna Wende Surmiak ma zaszczyt zaprosić do udziału w Konferencji p.t. „W pracowni. Hasior. Brzozowski. Rząsa”, która odbędzie się w październiku.

Zgłoszenia udziału w konferencji wraz z podaniem tematu oraz krótkim abstraktem (1 strona maszynopisu) prosimy nadsyłać najpóźniej do dnia 15 lipca 2018 r. na adres mailowy: wpracowni@muzeumtatrzanskie.pl

O zakwalifikowaniu zgłoszonego wystąpienia organizatorzy poinformują do 30 lipca 2018 roku.

Program konferencji zostanie rozesłany do uczestników drogą mailową najpóźniej do 10 września 2018 roku.

W 2014 roku Muzeum Tatrzańskie wraz z fundacją Open Art Projects oraz Stowarzyszeniem Volans zorganizowało „Konferencję tatrzańską. Wokół Zakopanego i sztuki Władysława Hasiora” wraz z towarzyszącym jej programem, który obejmował m.in. wystawę „Wątłe Muzy”, prezentacje filmowe i realizację „Dzień za Noc” Marii Łobody. Dzięki dofinansowaniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego materiały pokonferencyjne udało nam się wydać w 2015 roku. Referaty wygłoszone podczas tamtego sympozjum rzuciły nowe światło zarówno na samo Zakopane, jak też i na twórczość Władysława Hasiora. Postawiły nie tylko nowe tezy, ale również – co może nawet ważniejsze – nowe pytania dotyczące działań Hasiora.

Przygotowywana w tym roku konferencja naukowa będzie dotyczyć problematyki pracowni artystycznych. Zostanie podzielona na kilka segmentów tematycznych, ze szczególnym uwzględnieniem następujących zagadnień:

– materiały i techniki stosowane przez artystów po 1945 roku

– proces powstawania dzieła sztuki (zwłaszcza asamblaży, sztuki wideo, fotografii, rzeźby współczesnej, malarstwa abstrakcyjnego)

– organizacja pracy we współczesnej pracowni artystycznej, a organizacja pracy w pracowni dawnej

– miejsce, kontekst miejsca i jego wpływ na twórczość artysty

Planujemy także zaproszenie do udziału w naszym sympozjum pracowników Muzeum Salvadora Dali w Figueres, Muzeum Ossipa Zadkina w Paryżu oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej Andy’ego Warhola w Medzilaborcach, którzy odniosą się do problemów muzealnych jakie niesie ze sobą opieka nad spuścizną twórcy i jego pracownią.

Nie chcemy jednak pozostać jedynie w sferze teoretycznych rozważań, dokonywanych z perspektywy obserwatora. Stąd też zapraszamy do współpracy artystów, którzy w trakcie konferencji mają zaprezentować swoje przemyślenia na temat atelier w formie prac.

Daniel Rumiancew przyjmuje założenie, że nie tylko metoda pracy, ale również biografia, sposób życia, osobowość, wreszcie emocjonalność twórcy wizualnego ma swoje odzwierciedlenie w jego miejscu pracy. Przedstawiając wybrane pracownie artystyczne można pokusić się o stworzenie wielowątkowej opowieści o egzystencji artysty w ogóle. Proponuje cykl fotografii, przedstawiających miejsca pracy artystów sztuki współczesnej. Aby obszernie zaprezentować fenomen „życia w sztuce”, zakłada kilkudniowe wizyty z aparatem fotograficznym w około dziesięciu pracowniach. Pracownie do sfotografowania, po przeprowadzeniu badań na ten temat, rozmów z kuratorami, właścicielami galerii, osobami znającymi środowisko artystyczne, będą wybierane tak, aby w zdjęciach, które powstaną widać było różnorodność egzystencjalnych i emocjonalnych aspektów „bycia artystą”, trochę na zasadzie dobierania przeciwieństw. Fotografować będzie zatem pracownię osoby młodej, dopiero wchodzącej w świat sztuki oraz kogoś starszego wiekiem, powoli schodzącego ze sceny, osoby która jeszcze jest nieznana szerszej publiczności i takiej, która już osiągnęła sukces, kogoś, kto ma pracownię od niedawna i kogoś, kto pracuje w danym miejscu od lat, kto jest artystą w pierwszym pokoleniu i kto ma wielopokoleniowe tradycje artystyczne, kto mieszka w małym mieście albo na wsi i kto mieszka w stolicy, kto pracuje w tradycyjnych dziedzinach i kto zajmuje się nowymi mediami, bałaganiarza i pedanta, kogoś, kto ze względu na specyfikę swojej osobowości lub pracy nawarstwia ślady swej obecności i tego, kto ciągle konstruuje swoją przestrzeń pracy od nowa. Daniel Rumiancew chce również przedstawić przypadki wykraczające poza schemat wymienionych przeciwieństw, dokumentując np. spacer po ulubionych miejscach artysty, pracującego głównie w przestrzeni publicznej oraz wizytę w pracowni artysty nieżyjącego (może nim być Władysław Hasior, po którym zachowała się nie tylko wyremontowana i uporządkowana po śmierci artysty pracownia w obecnej Galerii, ale również szczątki tego, co można odnaleźć w willi Borek, która sukcesywnie ulega rozkładowi).

Temat pracowni powracał w ostatnim czasie również w kilku ważnych wydarzeniach artystycznych, przede wszystkim chodzi o otwarcie siedziby Instytutu Awangardy Fundacji Galerii Foksal w dawnej pracowni Henryka Stażewskiego i Edwarda Krasińskiego w 2007 roku, edukacyjną część programu związanego z wystawą „Warszawa w Budowie 6. Miasto Artystów” Muzeum Sztuki Nowoczesnej z 2014 roku oraz projekt „Pracownie” Fundacji Witryna, również z 2014 roku, nawiązujący do wydarzeń typu „Open Studios”. Wszystkie te wydarzenia miały miejsce w Warszawie i wszystkie dotyczyły pracowni artystów warszawskich. W większości wydarzenia te operowały mocno zobiektywizowaną narracją na temat pracowni, dotyczyły głównie historii sztuki lub kwestii ekonomicznych i instytucjonalnych, nie proponowały głębszego wglądu w prywatne czy emocjonalne aspekty pracy artysty. Na przykład pracownia Stażewskiego emanowała pogodnym i żartobliwym usposobieniem właściciela i nie bez powodu było to znane miejsce spotkań zaprzyjaźnionych intelektualistów. Beksiński utrzymywał laboratoryjny wręcz porządek w pustej, białej przestrzeni, co wydaje się zupełnie nie pasować do charakteru jego obrazów. Sempoliński wcierał wielkie ilości farby w płótno zawsze w tym samym miejscu, tak że jej ściekające warstwy utworzyły na środku pracowni coś na kształt katafalku. Fotografie, które mogłyby powstać w ich pracowniach (nieistniejących już niestety lub w przypadku Stażewskiego mocno zmienionych) łatwo byłoby zinterpretować jako opowieść o charakterze właścicieli.

Video instalacja Horacego Muszyńskiego o tytule roboczym “Pracownia” opowiadać będzie o relacji, mistrza i ucznia. Horacy Muszyński jest młodym artystą, studentem Akademii Sztuki w Szczecinie, to z jego perspektywy będzie prowadzona narracja. W trakcie realizacji Muszyński będzie mieszkał w Zakopanem, mieście inspirującym wiele pokoleń twórców. Bohater, który wcześniej odwiedzał Zakopane tylko jako turysta, odbędzie kilkumiesięczny pobyt w pracowniach znanych i cenionych zakopiańskich artystów. Podczas swojego pobytu, artyści tacy jak: Bartłomiej Kurzeja, Stanisław Cukier, Czesław Jałowiecki czy Michał Gąsienica Szostak, będą szkolić bohatera w klasycznych formach sztuki. Od rysunku przez malarstwo po rzeźbę. Wejdą w relację mistrza, który będzie mentorował i ucznia, który będzie się szkolił.

Praca będzie dokumentować ten proces. Będą w nim zawarte sceny zarówno codziennego życia zakopiańskich artystów, rozmowy o pracach, jak i proces kształcenia samego bohatera. Pod okiem mistrzów, bohater będzie musiał zmierzyć się z trudnościami jakie stawia przed twórcą materia. Przechodząc przez próby i błędy, Horacy postara nauczyć się koordynacji umysłu z ręką, narzędziem. Są to umiejętności, które w dobie cyfryzacji powoli zanikają. Coraz więcej twórców, nie realizuje swoich dzieł samodzielnie, zlecając je. Powstają fabryki sztuki, gdzie niezliczona rzesza wykonawców pracuje nad dziełem jednego artysty. Ta praca video ma stanąć w opozycji do takiej postawy artystycznej. Twórca świadomie podejmuje decyzję konfrontacji z własnymi słabościami, powrotu do korzeni, klasycznej sztuki. Jednocześnie jest to hołd dla starszego pokolenia twórców, postawienia ich na piedestale mistrzów, którzy kształcą kolejne pokolenia, artystów.

Praca powstanie we współpracy z Akademią Sztuki w Szczecinie. Opiekę artystyczną nad projektem będzie sprawował dr hab. Hubert Czerepok.

 

MIĘDZYNARODOWA KONFERENCJA
Muzeum Tatrzańskiego im. Dra Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem
W PRACOWNI. HASIOR. BRZOZOWSKI. RZĄSA
w 90. rocznicę urodzin Władysława Hasiora
Zakopane 18-21 października 2018 r.
ZAPROSZENIE [PDF]

 

PROGRAM „W PRACOWNI. HASIOR. BRZOZOWSKI. RZĄSA” został sfinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego

 

Font Resize