Jednym z kluczowych kierunków programowych Muzeum Tatrzańskiego od wielu lat jest reinterpretacja zgromadzonych kolekcji poprzez wystawy oraz działania artystów współczesnych. Taka praktyka służy zarówno aktualizacji znaczeń muzealnych artefaktów, jak i wspieraniu współczesnej twórczości. Dzięki realizowanym w ostatnich latach przedsięwzięciom kolekcja Władysława Hasiora została kompleksowo opracowana i udostępniona szerokiej publiczności, również za pośrednictwem serwisu internetowego hasior.pl. Z kolei projekt „Not. Fot. Notatnik fotograficzny Władysława Hasiora” został uhonorowany Nagrodą Sybilla w 2018 roku.
Wieloletni program konserwacji zabytkowych ubiorów podhalańskich zaowocował cyklem wystaw „Lekcje z kolekcji”, w ramach którego historia muzealnych zbiorów została zestawiona z realizacjami współczesnych artystów – Małgorzaty Markiewicz i Pawła Bownika. Powstałe wówczas prace zostały włączone do kolekcji Muzeum Tatrzańskiego i są obecnie prezentowane również na innych ekspozycjach.
Od 2018 roku, dzięki wsparciu programu „Kolekcje sztuki współczesnej”, Muzeum systematycznie rozwija własną kolekcję sztuki współczesnej. Pozyskiwane dzieła prezentowane są nie tylko na wystawach poświęconych sztuce, lecz także w kontekście ekspozycji przyrodniczych i etnograficznych, tworząc nowe pola interpretacji muzealnych zbiorów.
Włączanie sztuki współczesnej w narrację muzealną ma w Muzeum Tatrzańskim długą tradycję. Już przed I wojną światową Stanisław Ignacy Witkiewicz, współpracując z kustoszem Mieczysławem Limanowskim, współtworzył aranżację wystawy w gmachu głównym Muzeum. Witkiewicz projektował plansze ekspozycyjne, a wspólnie z Limanowskim opracował nowatorską koncepcję prezentacji „nagiego człowieka pierwotnego” w przestrzeni muzealnej. Był to jeden z pierwszych przykładów odważnego, autorskiego myślenia o wystawiennictwie, wykraczającego poza tradycyjne sposoby prezentacji zbiorów.
Kontynuacją tej tradycji było powierzenie w 1985 roku Władysławowi Hasiorowi opieki artystycznej nad Galerią Władysława Hasiora, funkcjonującą w strukturach Muzeum Tatrzańskiego. Artysta odpowiadał nie tylko za aranżację ekspozycji, lecz także za kształt programu artystycznego galerii, która stała się miejscem otwartym na dialog różnych dziedzin sztuki. Hasior projektował również ekspozycje w innych oddziałach Muzeum, między innymi w Muzeum Stylu Zakopiańskiego w willi Koliba.
Istotnym elementem działalności Muzeum była również organizacja wystaw fotografii artystycznej w okresie międzywojennym. Ich inicjatorem był Juliusz Zborowski – legendarny dyrektor Muzeum Tatrzańskiego – który zapraszał do współpracy najwybitniejszych fotografików swojej epoki. Powstałe wówczas prace wzbogaciły muzealne archiwum, jednak przez niemal sto lat pozostawały poza obiegiem wystawienniczym. W ostatnich latach Muzeum znacząco poszerzyło swoje zbiory archiwalne, w tym fotograficzne, pozyskując kolejne zespoły materiałów o wyjątkowej wartości artystycznej i dokumentacyjnej. Stanowią one znakomity przykład fotografii modernistycznej najwyższej próby i wymagają zarówno szerokiej prezentacji publicznej, jak i opracowania w formie obszernej publikacji albumowej.
Projekt „Reinterpretacja zasobów archiwalnych Muzeum Tatrzańskiego” stanowi naturalną kontynuację wieloletniej strategii instytucji, polegającej na twórczym odczytywaniu własnych zbiorów poprzez dialog z praktykami współczesnej sztuki. W ramach zadania zaplanowano realizację rezydencji artystycznych Szymona Klejborowskiego i Małgorzaty Halber, przygotowanie wystawy Małgorzaty Mirgi-Tas oraz organizację ekspozycji „Czarno-białe szaleństwo. Tatry, modernizm, fotografia” w gmachu głównym Muzeum Tatrzańskiego. Wszystkie te działania mają na celu wydobycie nowych znaczeń z archiwalnych zasobów Muzeum, ukazanie ich aktualności oraz włączenie ich do współczesnego obiegu kultury.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w ramach zadania: Reinterpretacja zasobów archiwalnych Muzeum Tatrzańskiego